“Bir milyon sekiz yüz kırk bin lira...”
Rakamı ikinci kez okuduğumda sesim neredeyse duyulmuyordu.
Belgede adımın hemen altında, bu tutarı borç olarak kabul ettiğimi belirten bir ifade vardı. Sonraki sayfaların fotoğraflarında ödeme tarihleri, boş bırakılmış imza yerleri ve anlamını ilk bakışta kavrayamadığım maddeler görünüyordu.
“Anne, bu ne demek? Ben kimden bu kadar para almışım?”
Annem tableti dizlerinin üzerine indirdi.
“Hiç kimseden, kızım. Mesele de bu zaten.”
Babam ön koltuktan bize döndü. Hayatım boyunca onu bu kadar ciddi görmemiştim.
“Çağla, önce şunu bilmeni istiyorum. Senin hiçbir borcun yok. Bir şey imzalamadın. Kimseye açıklama yapmak zorunda değilsin.”
“Ama Kaan neden böyle bir belge hazırlamış?”
Babam gözlerini kapatıp kısa bir süre düşündü.
“Henüz her şeyi bilmiyoruz. Fakat öğrendiklerimiz, bunun düğünle ilgili sıradan bir ödeme meselesi olmadığını gösteriyor.”
Gelinliğimin üzerindeki ince boncuklar ellerimle birlikte titriyordu.
Bir saat önce aynaya bakıp ne kadar mutlu olduğumu düşünmüştüm. Şimdi aynı gelinlikle, kendi düğünümden kaçar gibi çıkmış, tanımadığım insanların hazırladığı bir borç belgesine bakıyordum.
“Polisi aradınız mı?” diye sordum.
“Aradık,” dedi babam. “Güvenlik görevlileri de içeride durumu kontrol ediyor. Biz seni önce buradan uzaklaştıracağız.”
Tam o anda telefonum çaldı.
Arayan Kaan'dı.
Ekranda birkaç ay önce birlikte çekildiğimiz fotoğrafımız görünüyordu. O fotoğrafta başımı omzuna yaslamış, gülümseyerek kameraya bakıyordum.
Parmağım cevaplama tuşunun üzerinde durdu.
Annem elimi nazikçe tuttu.
“Şimdi konuşmak zorunda değilsin.”
Telefon sustu.
Ardından mesaj geldi.
“Neredesin? Herkes seni bekliyor. Çok önemli bir belge var, konuşmamız lazım.”
Bir sonraki mesaj daha sertti.
devamı sonraki sayfada...
