Ben 32 yaşındaydım. Eşim Lara ise 28 yaşında, Down sendromlu, dünyalar güzeli bir kadındı. Herkes evliliğimize karşı çıkmıştı. Annem bile, "Oğlum, ileride pişman olabilirsin!" diyerek beni vazgeçirmeye çalışmıştı. Ancak Lara'yı tanıyan herkesin bilmediği bir şey vardı. O, hayatım boyunca karşılaştığım en cesur insanlardan biriydi.
Düğünümüzün ardından otel odasına çıktığımızda Lara'nın ellerinin titrediğini fark ettim. Yanına oturup iyi olup olmadığını sordum. Gözlerimin içine baktı ve beklenmedik bir şey söyledi.
"Bu gece senden bir şey isteyeceğim. Ama önce bana söz vermelisin. Ne görürsen gör, beni terk etmeyeceksin!"
Ardından çantasından eski bir anahtar çıkardı.
"Babamın evine gitmeliyiz. Hemen bu gece!"
İlk başta bunun bir şaka olduğunu düşündüm. Ancak Lara ağlamaya başlayınca durumun ciddi olduğunu anladım. Birkaç dakika sonra söylediği sözler ise hayatımı tamamen değiştirecekti.
Lara'yla iki yıl önce çalıştığım yayınevinde tanışmıştım. Kendisi haftanın üç günü kitapları düzenliyor, çocuklar için hazırlanan hikâyelerin resimlendirilmesine yardımcı oluyordu. Resim yapmayı çok seviyordu. Üstelik insanların fark etmediği en küçük ayrıntıları bile görebiliyordu.
İlk karşılaştığımızda masamın üzerine küçük bir resim bırakmıştı. Resimde yağmur altında bekleyen bir adam ve ona şemsiye uzatan bir kadın vardı.
"Bu sensin," demişti gülümseyerek.
"Neden yağmur altında bekliyorum?"
"Çünkü üzgünsün. Ama artık yalnız değilsin."
O gün gerçekten üzgündüm. Birkaç hafta önce babamı kaybetmiştim. Lara'nın bunu nasıl fark ettiğini hâlâ bilmiyorum. Ancak o günden sonra arkadaşlığımız başladı.
devamı sonraki sayfada...
