Doktorun bu tek kelimesiyle doğumhanedeki bütün sesler sanki bir anda kesildi.
Az önce yedi bebeğimin ağlama sesleri odanın her yanını dolduruyordu. Ben ise aylar süren korkunun, ağrının ve uykusuz gecelerin sonunda nihayet rahatlayabileceğimi düşünüyordum.
Yedi bebeğim de dünyaya gelmişti.
Hepsi yaşıyordu.
Benim için bundan daha büyük bir mucize olamazdı.
Ama doktorlardan biri monitöre bakmayı bırakmıyordu.
Yüzündeki ifade beni daha da korkutuyordu.
Yanındaki doktora yaklaşıp alçak sesle bir şey söyledi. Ardından ikisi de aynı anda bana baktı.
“Ne oldu?” diye sordum güçlükle.
Kimse cevap vermedi.
Bir hemşire hızla yanıma geldi ve elimi tuttu.
“Lütfen sakin olmaya çalışın.”
Bu cümleyi duyduğum an içime kötü bir his çöktü.
“Bebeklerimden birine bir şey mi oldu?”
“Hayır,” dedi hemşire hemen. “Şu anda yedi bebeğiniz de ekiplerin gözetiminde.”
“Öyleyse neden herkes böyle bakıyor?”
Doktor yeniden monitöre döndü.
Sonra gözlerini kaldırıp bana baktı.
“Sanırım doğum henüz bitmedi.”
Ne söylediğini anlamam birkaç saniye sürdü.
“Nasıl yani?”
Doktor derin bir nefes aldı.
“Bir bebek daha olabilir.”
devamı sonraki sayfada...
