“Al şu veledini de cehennemin dibine git,” diye tısladı kocam, sabah saat 10:00’daki boşanma duruşmamızın ortasında yedi yaşındaki oğluma doğru. “Karar kesinleşti. Her şey benim oluyor,” diyerek sırıttı avukatı. Ağlamadım. İtiraz etmedim. Sadece hâkime mühürlü, siyah bir dosya uzattım. Oda nefes kesici bir sessizliğe büründü. Hâkim gizlenen finansal kayıtları yüksek sesle okumaya başladığında, eski kocamın küstah yüzündeki tüm renk çekildi…
Saat 10:03’te, kocam yedi yaşındaki oğluma cehennemin dibine gitmesini söyledi. Saat 10:17 olduğunda ise, o mahkeme salonundaki herkes neden tek bir gözyaşı bile dökmediğimi anlamıştı.
“Al şu veledini de cehennemin dibine git,” diye fısıldadı Demir masanın öbür ucundan; sesi özel bir konuşmaymış süsü verecek kadar alçak, ama her kulağın duyabileceği kadar keskindi. “Karar kesinleşti. Her şey benim oluyor.”
Oğlum Umut, yanımda küçük lacivert ceketiyle oturuyordu; parmakları paltomun koluna dolanmıştı. Yüzü hiç kımıldamadı ama nefes alışverişi değişti; çok sığ, çok dikkatli. Çocukların, yetişkinler tehlikeli hâle geldiğinde öğrendiği türden bir nefes alış.
Elimi elinin üzerine koydum.
Demir’in avukatı Metin Bey, alışılmış bir özgüvenle ayağa kalktı. “Sayın Hâkim, müvekkilim tüm finansal dökümleri eksiksiz sunmuştur. Söz konusu mal varlıkları, evlilik öncesinde ve sırasında kurduğu tıbbi yatırım grubu aracılığıyla edinilmiştir. Leyla Hanım’ın bu sürece anlamlı hiçbir katkısı olmamıştır.”
Demir gülümsedi.
Onun arkasında oturan Pelin bacak bacak üstüne attı. Pelin; eski en yakın arkadaşım. Mutfak yerinde benimle şarap içip oğluma yeğeniymiş gibi seslenen Pelin. Şimdi ise Demir’in elini omzunda bir zafer kupası gibi taşıyan Pelin.
Hâkim Hanım yorgun görünüyordu. Boşanma mahkemelerinin, odadaki tüm oksijeni emip bitiren bir havası vardı. “Leyla Hanım, avukatınız geçen hafta çekildi. Duruşmanın ertelenmesini talep edebileceğinizin farkındasınızdır.”
devamı sonraki sayfada...
