Yağmur ve Herkesin Korktuğu Adam
Siyah bir cip eski bir bakkalın önünde durduğunda yağmur yeni başlamıştı.
Rıza, telefonuna uzanırken paltosuna daha sıkı sarılarak araçtan indi. Şehre dönmeden önce hızlı bir telefon görüşmesi yapmak için buraya gelmişti.
Ancak daha numarayı çeviremeden küçük bir ses onu durdurdu. "Amca… Amca, bisikletimi satın alır mısın?" Rıza arkasına döndü.
Birkaç adım ötede, paslanmış pembe bir bisiklete tutunmuş küçük bir kız çocuğu duruyordu. Yağmur ince ceketine işlemişti ve ayakkabılarının kenarları yırtıktı. Yüzü solgundu ve gözlerinde hiçbir çocuğun asla taşımaması gereken bir yorgunluk vardı. Rıza hafifçe kaşlarını çattı.
"Burada tek başına ne yapıyorsun?"
Son Hazinesini Satan Bir Çocuk
Kız çocuğu bisikleti iki eliyle ona doğru itti. "Lütfen," dedi usulca. "Annem günlerdir yemek yemedi. Evdeki eşyaları satamıyorum, bu yüzden bisikletimi satıyorum." Rıza’nın göğsünde bir şeyler düğümlendi. Çocuklar genellikle ondan kaçardı. Yetişkinler ise ondan korkardı. Ancak çaresizlik, bu küçük kızı hiç tereddüt etmeden onun gibi bir adama yaklaşmaya itmişti. "En son ne zaman yemek yedi?" diye sordu. Kız cevap vermeden önce duraksadı. "O adamlar geldiğinden beri." Rıza’nın gözleri kısıldı. "Hangi adamlar?"
Her Şeyi Alan Adamlar
Kız, sanki birileri onu dinliyormuş gibi korkuyla etrafına bakındı. "Annemin borcu olduğunu söyleyenler," diye fısıldadı. "Her şeyi aldılar." Her kelimede sesi daha da küçülüyordu. "Koltukları. Kıyafetleri. Hatta küçük kardeşimin beşiğini bile aldılar." Rıza’nın çenesi kasıldı. Daha önce de böyle hikayeler duymuştu; tefeciler, haraç kesenler, sokak çeteleri... Ama kız kolunu kaldırıp o ince kolundaki morlukları gösterdiğinde, Rıza’nın içinden öfkeden daha soğuk bir his geçti. "Anneme kimseye söylememesini söylediler," diye ekledi usulca. Sonra tekrar ona baktı. "Ama ben onlardan birini tanıdım."
devamı sonraki sayfada...
