Henüz çok zayıftım ve kendime gelmeye çalışıyordum; tam o anlarda kocam, yanında başka bir kadınla hastane odama girdi. Kadın, kolundaki siyah lüks çantayı adeta bir ödül gibi taşıyor, kırmızı ojeli tırnaklarıyla deriye hafifçe vuruyordu; çektiğim acı ikisinin de umurunda bile değil gibiydi.
Yatağımın hemen yanında, üç yeni doğan oğlumuz şeffaf bebek yataklarında, minik birer mucize gibi kundaklanmış halde uyuyordu. Bir günden fazla süredir dinlenmemiştim. Bedenim paramparça gibiydi, yüzüm şişmişti ve nemli saç tellerim alnıma yapışmıştı.
Ve karşımda, beş yıldır evli olduğum adam, Ahmet Yılmaz duruyordu; sanki bir şey kazanmış gibi gülümsüyordu. Yanındaki kadın, yani Cansu Aydın, başını hafifçe yana eğerek beni süzdü. “Aa,” dedi sessizce. “Bana anlattığından da kötü görünüyormuş.”
Ahmet kahkaha attı. O ses, vücudumdaki dikişlerden daha çok canımı yaktı.
Yüzünde ufacık da olsa bir suçluluk kırıntısı arayarak ona dik dik baktım. Hiçbir şey yoktu. Üzerinde jilet gibi lacivert bir takım elbise vardı, etrafa pahalı bir parfüm kokusu yayıyordu ve bana, bu anın provasını daha önce yapmış bir adamın planlı gaddarlığıyla bakıyordu. Ardından battaniyemin üzerine bir dosya fırlattı. “Boşanma belgelerini imzala,” dedi. Parmaklarım çarşafı sıkıca kavradı. “Burada mı?” diye fısıldadım. “Başka nerede?” Gözleri tiksintiyle üzerimde gezindi. “Kendine bak, Elif. İşi bu kadar kolaylaştırdığım için bana dua etmelisin.” Cansu, kokusu odayı dolduracak şekilde daha da yaklaştı.
devamı sonraki sayfada...
