Beşikte yatan beş bebeğin de teni esmerdi. Kocam onlara şöyle bir baktıktan sonra, “Bunlar benim çocuklarım değil!” diye bağırdı.
Oda acımasız bir sessizliğe büründü. Yanı başımdaki kalp monitörünün ritminin teklediğini duyabiliyordum.
Hastanenin sıcak ışıkları altında, beş yeni doğan bebek, minik ellerini birer sır gibi sıkarak uyuyordu. Demir Soykan, bebekler sanki onu korkutmuş gibi geri adım attığında ben hâlâ halsizdim, hâlâ kan kaybediyordum ve ameliyatın etkisiyle titriyordum. “Demir,” diye fısıldadım. “Lütfen böyle yapma.” Annesi Esma, boynunda incileri ve hastane odamda giymeye hiç hakkı olmayan beyaz kürküyle arkasında duruyordu. Soğuk bir gülümsemeyle önce bebeklere, sonra bana baktı.
“Benim oğlum bir Soykan,” dedi. “Başka bir adamın çocuklarını büyütecek değil.” “Onlar sizin torunlarınız,” dedim.
Demir soğukça güldü. “Senin hakkında beni uyaran insanları dinlemeliydim.” Hemşireler gözlerini kaçırdı. Biri, sanki bir parça kumaş uğradığım bu aşağılanmayı gizleyebilirmiş gibi hasta yatağının perdesine uzandı. Esma yatağıma doğru eğildi ve sesini alçalttı. “Belgeler geldiğinde onları imzalayacaksın. Demir’den hiçbir hak talep etmeyeceksin. Soykan mal varlığından hiçbir hak talep etmeyeceksin. Skandal istemiyoruz. Herkese doğumdan sonra akli dengenin bozulduğunu söyleyeceğiz.” Beş çocuğuma baktım. Tenleri zengin, çok güzel bir esmerlikteydi; ne benimkine benziyordu ne de Demir’inkine. Ama doktorların aylar önce bana ne söylediğini biliyordum. Babamın soyundan gelen, Demir’in ise anlamsız diyerek alay ettiği o nadir genetik özellikten haberdardım. Kan testlerini biliyordum. Onların düşündüğünden çok daha fazlasını biliyordum.
devamı sonraki sayfada...
