Duru'nun sesi, dalga seslerini bile bastıracak kadar netti.
"Telefonunuzla annemi neden izinsiz çekiyorsunuz? Bunu paylaşmak için benim ve kardeşimin de görüntüsünü kaydettiğinizin farkında mısınız?"
Kadın bir an donup kaldı.
Telefonunu yavaşça aşağı indirdi. Az önce kendinden son derece emin görünen tavrı bir anda kaybolmuştu.
"Ben... sadece insanların görmesi gereken bir şeyi kaydediyorum," diye mırıldandı.
Duru hiç geri adım atmadı.
"Ama annem kimseye bir şey yapmadı. Siz ise bizi izin almadan çekiyorsunuz. Hangisi daha ayıp?"
Kadının verecek cevabı yoktu.
Bu sırada çevrede oturan birkaç kişi ayağa kalkmaya başladı.
Yakındaki şezlonglardan orta yaşlı bir adam yaklaştı.
"Küçük hanım haklı," dedi. "İnsanları gizlice kaydedemezsiniz."
Ardından yaşlı bir kadın söze girdi.
"Ben üç çocuk büyüttüm. O zamanlar emzirme odaları mı vardı? Anneler bebeklerini nerede acıkırlarsa orada emzirirdi."
Bir başka genç anne de bebeğini kucağına alarak yanımıza geldi.
"Ben de geçen ay aynı şeyi yaşadım. İnsanlar anneleri utandırmaya çalışıyor ama kimse bebeğin ihtiyacını düşünmüyor."
Kadın etrafındaki desteğin bana yöneldiğini görünce huzursuz olmaya başladı.
"Ben sadece fikrimi söyledim."
Orta yaşlı adam başını salladı.
"Fikir söylemek başka, insanları videoya çekip aşağılamak başka."
Kadın telefonunu çantasına koymaya çalışırken genç bir adam yaklaştı.
"Affedersiniz," dedi. "Az önce sizi kayıt yaparken gördüm. Silmenizi rica ediyorum."
Kadın itiraz edecek gibi oldu.
"Silmek zorunda değilim."
Tam o sırada cankurtaran kulübesinden görevli iki personel yanımıza geldi.
Muhtemelen yükselen sesleri duymuşlardı.
devamı sonraki sayfada...
