Şahika’nın kalbi hızla çarpmaya başladı. Selim’in ellerini bırakmak istemedi ama adamın sesindeki titreme, söyleyeceği şeyin sıradan bir sır olmadığını anlatıyordu.
“Bana gerçeği söyle,” diye tekrarladı Şahika. “Kim olduğunu bilmek hakkım.”
Selim uzun süre sustu. Sonunda derin bir nefes aldı.
“Ben dilenci değilim.”
Şahika’nın yüzü gerildi. Feride’nin pazarda söyledikleri zihninde yankılandı.
“O zaman neden yıllardır dilenci gibi yaşıyorsun?”
Selim başını eğdi.
“Çünkü seni bulabilmek için başka yolum yoktu.”
Şahika bu sözün ne anlama geldiğini anlayamamıştı.
“Beni bulmak mı? Sen beni daha önce tanıyor muydun?”
Selim onun ellerini daha sıkı tuttu.
“Hayır. Ama senin kim olduğunu yıllar önce öğrendim. Seni bulmamı isteyen biri vardı. Annen.”
Şahika bir anda nefesini tuttu.
“Annem mi?”
“Evet. Fakat annen öldüğünde sen daha beş yaşındaydın. Sana hiçbir şey anlatılamadı. Çünkü baban buna izin vermedi.”
Şahika’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
“Babam annem hakkında neden hiçbir şey anlatmadı?”
Selim’in sesi ağırlaştı.
“Çünkü annenin ölümü sandığın gibi değildi.”
Bu cümle Şahika’nın içini buz gibi yaptı.
Annesinin yıllar önce hastalanarak öldüğü söylenmişti. En azından babası ona hep böyle anlatmıştı. Küçük yaşta olduğu için fazla soru sormamış, annesinin sesini ve saçlarına sinen sabun kokusunu hatırlamakla yetinmişti.
“Annem nasıl öldü?” diye fısıldadı.
devamı sonraki sayfada...
