“Bunu yapmaya hakkım vardı,” dedim sakin bir sesle. “Annemin huzurunu korumam gerekiyordu.”
Refika bir an duraksadı, sonra daha da öfkelendi. “Beni güvenliğe şikâyet etmişsin!”
Evet, yaptığım buydu. Annem uyurken hemşire bankosuna gidip koridorda yüksek sesle tartışma yaşandığını, annemin çok kırılgan olduğunu ve annemin istemediği ziyaretçilerin odasına alınmamasını rica etmiştim. Görevli hemşire de, hasta yakınının huzurunu bozabilecek ziyaretçiler için not düşebileceklerini, gerekirse güvenliğin devreye gireceğini anlatmıştı. Refika yeniden odaya yaklaşınca görevliler ziyaret sınırını kendisine hatırlatmışlardı. Onu tamamen hastaneden çıkarmamış, annemin odasına girmemesini istemiştim.
“Annemin kapısının önünde ona saygısızlık ettin,” dedim. “Ben de bunu tekrar yapmanı engelledim.”
“Asıl saygısızlığı sen yaptın!” diye tısladı. “Ben ailenden sayılmıyor muyum?”
O sırada bankonun oradaki hemşirelerden biri bize doğru bakıyordu. Sesimi yükseltmedim.
“Şu an burada kavga etmeyeceğim. Lütfen git.”
Refika tam bir şey söyleyecekken annemin odasının kapısı aralandı. İçeriden ince, yorgun ama tanıdık bir ses geldi.
“Gülce?”
Kalbim sıkıştı. Hemen kapıya döndüm. Annem Müzeyyen yarı doğrulmuş, başını yastığa yaslamıştı. Yüzü solgundu ama gözleri açıktı.
devamı sonraki sayfada...
