“Şimdi sana babanın neden yıllardır bu sırrı saklamama yardım ettiğini anlatacağım. Ama önce bilmen gereken bir şey var… Tamer senin sandığın kişi değil.”
Annem bu cümleyi söylediğinde odanın içindeki hava bir anda ağırlaşmış gibi geldi.
Gözlerim hâlâ sol kolundaydı.
Dirseğinin biraz altında, teninin üzerinde koyu kahverengi, küçük ve kusursuz bir hilale benzeyen bir işaret vardı.
O işareti daha önce görmüştüm.
Ama annemin kolunda değil.
Babamın çalışma odasında.
Duvarın üst rafında duran eski, gümüş renkli bir çakmağın üzerinde aynı hilal vardı.
Çocukken o çakmağa dokunmam kesinlikle yasaktı.
“Bu…” dedim güçlükle. “Babamın çakmağındaki işaret.”
Annem başını yavaşça salladı.
“Evet.”
“Ne demek bu?”
Figen bir süre konuşmadı. Sanki yıllardır içine gömdüğü kelimeleri hangi sırayla çıkaracağını bilmiyordu.
Sonra elimi tuttu.
“Tamer senin öz baban değil.”
Nefesim kesildi.
Bir an gerçekten yanlış duyduğumu sandım.
“Ne?”
“Bunu sana böyle söylemek istemezdim.”
Elimi onunkinden çektim.
“Hayır. Az önce ne dedin?”
Annemin gözleri doldu.
“Tamer seni üç yaşından beri büyüttü. Ama seni dünyaya getiren adam o değil.”
Ayağa kalktım.
Odanın içinde birkaç adım attım.
Bütün hayatım boyunca “babam” dediğim adamın yüzü zihnimde dönüp duruyordu.
Bisiklete binmeyi bana o öğretmişti.
İlk okul günümde elimden o tutmuştu.
Ateşlendiğim gecelerde başucumda o beklemişti.
“Peki benim babam kim?”
Annemin bakışları kolundaki işarete kaydı.
“Adı Selçuktu.”
“Öldü mü?”
Cevap vermedi.
Bu sessizlik cevaptan daha kötüydü.
devamı sonraki sayfada...
