Haber Zamanı

Video Kategori Video Galeri Kategori Galeri
Video Kategori Video Galeri Kategori Galeri
  1. Haber Zamanı
  2. Anneannemin Son Aile Yemeği
Sonraki


  • İşte Zehra'nın Kazandığı Okul!


Anne, o yer kimin için?’

Anneannem Müşerref masaya baktı. Elindeki peçeteyi öylesine sıkıyordu ki parmaklarının boğumları bembeyaz olmuştu. Bir an konuşamayacağını sandım. Sonra mutfağın kapısını gösterdi.

‘Önce herkes otursun. Bu akşam kimsenin sözümü yarıda kesmemesini istiyorum.’

Annem Nermin hemen karşı çıktı. ‘Böyle konuşma anne. Bize kötü bir haber vereceksen saklama.’

‘Doktorumdan ölüm haberi almadım,’ dedi anneannem. ‘Ama bu evde geçireceğimiz son aile yemeği gerçekten bu.’

Herkes aynı anda soru sormaya başladı. Anneannem sandalyesine oturdu, kırmızı ayakkabılarının uçlarını birbirine yaklaştırdı ve sakinleşmemizi bekledi.

‘Evi satıyorum,’ dedi sonunda.

Dayımın elindeki çatal tabağa düştü. Teyzem Şükriye, ‘Bize danışmadan mı?’ diye çıkıştı. Anneannem gözlerini kaçırmadı.

‘Ev benim. Kararı da ben verdim. Ama bugün sizi yalnızca bunu söylemek için toplamadım.’

Tam o sırada kapı çaldı.

Anneannemin yüzü birden gerildi. Kalkmasına yardım etmek istedim fakat kolumu nazikçe geri itti. Kapıya kendi yürüdü. Açtığında eşikte altmışlı yaşlarında bir kadın duruyordu. Elinde küçük, solmuş bir fotoğraf vardı. Kadının yüzünü görür görmez irkildim. Anneannemin gençlik fotoğraflarındaki gözlerin aynısını taşıyordu.

Geldin,’ dedi anneannem, sesi titreyerek.

‘Geldim,’ diye cevap verdi yabancı. ‘Ama hâlâ içeri girmeye hakkım var mı bilmiyorum.’

Anneannem geri çekildi. ‘Bu evde senin yerin hep vardı.’

Kadın içeri adım attığında odadaki konuşmalar kesildi. Annem ayağa kalktı. Teyzemin yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bıraktı.

‘Bu kim?’ diye sordu dayım.

Anneannem boş sandalyenin arkasına geçti. ‘Adı Figen. Benim kızım.’

Kimse kıpırdamadı. Annem kısık sesle, ‘Ama senin üç çocuğun var,’ dedi.

‘Dört çocuğum oldu,’ diye düzeltti anneannem. ‘Biri hakkında konuşmamıza yıllarca izin verilmedi.’

Figen başını önüne eğdi. Ben hemen yanındaki sandalyeyi çektim ama oturmadı. Sanki bir yanlış anlaşılmada kendisini kapının dışında bulacakmış gibi ayakta bekliyordu.

Anneannem anlatmaya başladı. Henüz on yedi yaşındayken, evlenmeden önce Figen’i dünyaya getirmişti. O dönem ailesinin baskısıyla bebeği başka bir aileye vermek zorunda kalmıştı. ‘Onu istemediğim için değil,’ dedi. ‘O yaşta kendimi bile koruyamadığım için.’





devamı sonraki sayfada...


Sonraki



  1. 1
  2. 2