Yedi yaşındaki kızım bana doğru eğildi ve kulağıma fısıldadı: “Anne… Babamın bir sevgilisi var ve senin bütün paranı ellerinden almayı planlıyorlar.” Aynı gece, işe gidiyormuş gibi yaptım ama aniden eve geri döndüm— ve şahit olduğum şey beni olduğum yere çiviledi.
Yedi yaşındaki kızım Leyla, hiç bu kadar korkmuş görünmemişti. Küçücük parmaklarıyla gömleğimin eteğine tutunmuş, neredeyse duyulmayacak kadar kısık bir sesle mırıldanıyordu:
“Anne… Babamın bir sevgilisi var. Ve senin bütün paranı ellerinden almayı planlıyorlar.” Bir an için nefesim kesildi. Önünde diz çöktüm. “Tatlım… bunu nereden duydun?”
Zorlukla yutkundu. “Babamı telefonda konuşurken duydum. Senin ‘çok saf’ olduğunu, kadının sadece bir şeye imza atması gerektiğini ve sonra… sonra onun özgür kalacağını söyledi.” İçimi bir ürperti kapladı.
Kocam Murat aylardır mesafeliydi; gizemli, sinirli davranıyor ve sürekli ismini söylemediği birine mesaj atıyordu. Daha önce ona bunu sormuştum ama beni terslemişti. “İş stresi,” diye üstelemişti. “Kafanda kurmayı bırak.” Ama Leyla’nın yalan söylemek için hiçbir nedeni yoktu. Ve hiçbir çocuk sevgili veya para gibi kelimeleri bilmemeliydi bile. Alnından öptüm. “Bana söylediğin için teşekkür ederim bebeğim. Annem burada. Annem seni dinliyor.” O gece, her zamanki gibi gece vardiyama gitmek üzere yola çıktım—ya da en azından Murat’ın buna inanmasını istedim. Leyla’yı öperek vedalaştım, dışarı çıktım ve araba ile mahallenin etrafında tur attım. Sonra arabayı park ettim. Motoru kapattım. Karanlıkta, kalbim küt küt atarak orada oturdum. Saat 21:30'da arka kapıdan sessizce içeri sızdım. Işıklar loş, ev sessizdi. Ayakkabılarımı çıkardım ve oturma odasına doğru ilerledim— Ve durdum.
devamı sonraki sayfada...
