Yıllarca, kocamın evlat edinme hayalinin bizi sonunda tamamlayacağına inandım. Ancak gizli bir gerçek yeni ailemizi sarsınca bir seçim yapmak zorunda kaldım: Ya ihanete tutunacaktım ya da sevgi ve kaybettiğimi sandığım hayat için savaşacaktım.
Kocam on yıl boyunca çocuksuz olma fikriyle barışmam için bana destek oldu. Sonra, neredeyse bir gecede, bana bir aile verme fikrine takıntılı hale geldi ve bunun nedenini neredeyse çok geç olana kadar anlamadım.
Ben kendimi işime verdim, o balık tutmaya merak saldı ve eksik olan şey hakkında konuşmadan, o çok sessiz evimizde nasıl yaşayacağımızı öğrendik.
Bunu ilk fark ettiğimde, evimizin yakınındaki bir parkın önünden geçiyorduk ve Yusuf aniden durdu. "Şunlara bak," dedi, çocukların tırmanışını ve bağırışlarını izleyerek. "Bir zamanlar bizim de böyle olacağımızı düşündüğümüzü hatırlıyor musun?" "Evet," dedim. Gözlerini ayırmadan bakmaya devam etti. "Bu seni hâlâ rahatsız ediyor mu?" Ona baktım. Yüzünde yıllardır görmediğim, açlığa benzer bir ifade vardı.
Birkaç gün sonra, kahvaltı masasında telefonunu ve bir evlat edinme broşürünü önüme doğru itti. "Evimiz boş hissettiriyor Hande," dedi. "Öyle değilmiş gibi davranamıyorum. Bunu yapabiliriz. Hâlâ bir ailemiz olabilir." "Yusuf, biz bu durumla barışmıştık." "Belki sen barıştın." Öne doğru eğildi. "Lütfen Hande. Benim için bir kez daha dene." "Peki ya işim?" "Evde olman süreci hızlandırır," dedi hızlıca. "Şansımız daha yüksek olur."
devamı sonraki sayfada...
