17 yaşındayken, varlıklı ailem yerine lisedeki felçli sevgilimi seçtim ve bu yüzden evlatlıktan reddedildim. On beş yıl sonra, geçmişim bir anda mutfağımda belirdi ve "tüm zorluklara rağmen" süren aşk hikayemizi paramparça etti.
Kocamla lisede tanıştım. O benim ilk aşkımdı. Sonra, bir Noel haftası her şey altüst oldu. Havai fişekler veya büyük jestler değil; sadece o sessiz ve huzurlu güven duygusuydu bizi bağlayan. Yuva gibiydi. Son sınıftaydık. Birbirimize çok aşıktık ve bize hiçbir şeyin zarar veremeyeceğini sanıyorduk. Geleceğin harika fırsatlarla dolu olduğunu düşünüyor, hayatın ne kadar zorlaşabileceğini tahmin bile edemiyorduk.
Karlı bir gecede dedesinin evine gidiyordu. Ya da ben 15 yıl boyunca buna inandım. Telefon geldiğinde yatak odamın zemininde oturmuş hediye paketliyordum. Annesi telefonda çığlık çığlığa ağlıyordu. Birkaç kelime yakalayabildim: "Kaza," "Kamyon," "Bacaklarını hissedemiyor."
Hastane keskin bir koku ve bayat bir hava ile doluydu. Demir korkuluklu, kablolarla dolu bir yatakta yatıyordu. Boyunluk takılmıştı, makineler ötüyordu. Ama gözleri açıktı. Elini tuttum, "Buradayım," dedim, "Seni bırakmıyorum."
Doktor, ailesini ve beni kenara çekti. "Omurilik zedelenmesi," dedi. "Belden aşağısı felç. İyileşmesini beklemiyoruz." Annesi hıçkırıklara boğuldu, babası yere bakakaldı. Eve uyuşmuş bir halde döndüm.
"İhtiyacın olan şey bu değil."
Ailem mutfak masasında, sanki bir davanın pazarlığını yapacakmış gibi bekliyorlardı. Annem "Otur," dedi. Oturdum. "Kaza geçirdi," dedim. "Yürüyemiyor. Hastanede olabildiğim kadar..."
Sözümü kesti: "İhtiyacın olan şey bu değil. Henüz 17 yaşındasın. Önünde gerçek bir gelecek var. Hukuk fakültesi, bir kariyer. Kendini buna... buna bağlayamazsın."
"Neye?" diye çıkıştım. "Daha yeni felç olan sevgilime mi?"
devamı sonraki sayfada...
