Polisi aradığım anda, sanki evin içindeki bütün sesler kesilmişti. Telefonu kulağıma götürmüş, görevliye adresimizi ve yaşananları anlatırken gözüm sürekli Arda’daydı. Oğlum hâlâ beşiğin altında oturuyordu. Dizlerini göğsüne çekmiş, ellerini birbirine kenetlemişti. Lal ise hiçbir şeyden habersiz, beşiğinde sessizce uyuyordu.
“Anne, başım belada mı?” diye sordu Arda.
Telefonu kapattıktan sonra hemen yanına çömeldim.
“Hayır oğlum. Sen hiçbir şey yapmadın. Bize yardım etmeye çalıştın.”
“Ben sözümü bozdum ama…”
“Bazen bir sırrı saklamak doğru değildir. Özellikle de birinin canı söz konusuysa.”
Arda başını eğdi. Sonra dudaklarını titreyerek araladı.
“Ben Lal’i korumaya çalışıyordum.”
Bu cümleyle içimdeki korku daha da büyüdü.
“Benden ne saklıyordun?”
Arda birkaç saniye sustu. Sonra gözlerini kapatıp anlatmaya başladı.
“Geçen hafta gece uyandım. Susamıştım. Su içmek için mutfağa gidecektim. O sırada bebek odasından ses geldi. Anneannem Lal’in yanındaydı.”
Kalbim sıkıştı.
“Ne yapıyordu?”
“Lal ağlıyordu. Anneannem onu kucağına almıştı. Ama sonra…”
Arda’nın sesi kesildi.
“Sonra ne oldu?”
“Anneannem ona çok sert konuştu. ‘Böyle ağlarsan annen seni daha çok sevecek sanıyorsun, değil mi?’ dedi. Sonra onu tekrar yatağına koydu. Ben de korktum.”
devamı sonraki sayfada...
