“Çünkü babam beni meyve suyu almaya götürdükten sonra hastanede onların ne yaptığını gördüm…”
Oğlumun bu sözleriyle bütün bedenim buz kesti. Birkaç saniye boyunca yüzüne bakıp ne söyleyeceğimi bilemedim. Beş yaşındaki bir çocuğun ağzından çıkan basit bir cümleydi belki ama sesindeki korku, bunun sıradan bir şey olmadığını hissettiriyordu.
“Kim ne yaptı, oğlum?” diye fısıldadım. Oğlum ellerimi daha sıkı tuttu. “Bebeği değiştirdiler.” Kalbim sanki göğsümün içinde durdu.
“Ne demek istiyorsun?” “Ben gördüm anne.” Gözleri doldu.
“Babam beni meyve suyu almaya götürdü. Sonra geri döndüğümüzde sen uyuyordun. Ben kapının yanında bekliyordum. Sonra iki kadın geldi.”
“Nasıl kadınlar?”
“Biri beyaz kıyafetliydi. Diğeri de saçlarını toplamıştı.”
Dizlerimin bağı çözülür gibi oldu.
“Sonra ne yaptılar?”
Oğlum beşiğe baktı.
“Senin bebeğini aldılar.”
Boğazım düğümlendi.
“Emin misin?”
Başını salladı.
“Evet. Sonra başka bir bebek getirdiler.”
O an gözüm istemsizce beşiğe kaydı.
Kızımız hâlâ huzur içinde uyuyordu.
Ama içimde korkunç bir şüphe filizlenmişti.
Oğlum bütün hamileliğim boyunca kardeşinin doğmasını beklemişti. Her sabah uyandığında aynı soruyu sorardı.
“Bugün bebek gelecek mi?”
Bebek odasının hazırlanmasına yardım etmiş, sarı yıldızların seçilmesine karışmış, daha doğmadan kardeşi için Pofuduk adını verdiği bir oyuncak tavşan almıştı.
Hastaneye geldiği gün ise yüzündeki mutluluğu hâlâ unutamıyordum.
Kardeşini ilk kez kucağına verdiğimde küçücük ellerine hayranlıkla bakmıştı.
“Ellerine bak anne… Çok küçük.”
devamı sonraki sayfada...
