“Dört yıldır her şeye siz karar verdiniz. Şimdi sıra bende.”
Bu cümleyi söylediğim anda annemin yüzündeki ifade değişti.
Az önce hâlâ bana açıklama yapabileceğini, birkaç bahane sıralayıp beni yeniden kandırabileceğini düşünüyordu. Ama telefonumun ekranında duran banka dökümlerini görünce bunun artık mümkün olmadığını anlamıştı.
Şebnem dudaklarını ısırdı.
“Abi, sen yanlış anlıyorsun…”
Başımı ona çevirdim.
“Dört yıl boyunca yanlış anladım zaten.”
Sesimi yükseltmedim.
Belki de onları en çok korkutan buydu.
Çünkü bağırmıyordum.
Sadece artık her şeyi biliyordum.
Yelda hâlâ yanımda duruyordu. Omuzları titriyordu. Elini tuttuğumda parmaklarının buz gibi olduğunu fark ettim.
“Üstünü değiştir,” dedim ona. “Hastaneye gidiyoruz.”
Annem hemen araya girdi.
“Şimdi mi? Bu saatte ne hastanesi?”
Ona baktım.
“On bir ay boyunca gitmesi gereken hastaneye.”
Nadire sustu.
Şebnem ise gözlerini kaçırdı.
Yelda birkaç saniye bana baktıktan sonra fısıldadı:
“Dosyalarım depoda.”
Bu cümleyi duyduğumda içimde yeniden bir şey koptu.
Karımın sağlık dosyaları bile evin içinde değildi.
Depodaydı.
Ben valizimi bıraktım, Yelda’nın koluna girdim ve birlikte arka tarafa yürüdük.
Depo kapısını açtığımda gördüğüm manzarayı hayatım boyunca unutamayacağımı biliyordum.
Daracık bir yatak.
Eski bir battaniye.
Bir plastik sandalye.
Yarım şişe su.
Ve köşede üst üste yığılmış hastane evrakları.
Yelda dosyaları alırken yerde küçük bir poşet dikkatimi çekti.
İçinden bazı reçeteler çıktı.
Reçetelerin üzerinde ilaç isimleri ve tarihler vardı.
Birçoğu aylar önce yazılmıştı.
Ama ilaçlar alınmamıştı.
“Bunları neden almadın?”
Yelda cevap vermedi.
Sadece gözlerini yere indirdi.
Cevabı zaten biliyordum.
Parası yoktu.
Daha doğrusu, benim gönderdiğim para ona verilmemişti.
O gece Yelda’yı özel bir hastaneye götürdüm.
Doktorlar onu hemen yatırdı.
Kan değerleri çok düşüktü.
Tedavisi ciddi şekilde aksatılmıştı.
devamı sonraki sayfada...
